maandag 13 november 2017

De slingers die hangen.

De slingers hangen nog hoor.
Een week geleden werd Zoon1 twaalf jaar. Twaalf ja.
Het kind zit op de middelbare school en ik kan hem totaal niet helpen met zijn huiswerk. Het is Latijn wat de klok slaat en wiskunde dingen waar geen touw aan vast te knopen is. Ook hoor ik dingen over een schoolfeest, over eerste- en laatste uren vrij en weet geen mens wat hij in de tussentijd doet. Eenmaal thuis zijn het appjes in de groep, wil hij een eigen laptop en gaat hij van kusjes-op-schoot naar slaande-deuren-en-ik-wil-een-andere-moeder.
Het zijn verwarrende tijden, kortom.
en mijn Zoon2 stept door het leven, met zijn matties en zijn zelfgemaakte lampion, waar hij Sint Maarten mee liep. De aandoenlijkheid van de geknutselde dingen op school, die heeft hij nog. Nog net. Hij slaapt nog in mijn bed en wil voorgelezen worden, maar aan de andere kant groeit ook hij onder mijn handen vandaan, wat vooral te merken is aan zijn broeken, en de pyjamaatjes die hij nauwelijks meer past.

Hij is groot genoeg om tot na het donker buiten te spelen, vindt hij zelf. Maar als ik moet werken in de ochtend en het is nog donker buiten, dan wil hij zijn mamma bij zich.
Hij heeft zijn voortanden verloren, die legt hij onder zijn kussen voor de tanden fee. Maar o wee als ik vind dat hij oud genoeg is om zelf in slaap te vallen.
Het is hard huilen als hij op zijn knie valt, maar een kusje van mamma is niet meer de remedie tegen alles. Als hij een glaasje prik mag wil hij cola, maar zijn appeltje moet het liefst nog in stukjes.
Kortom, verwarrende tijden, voor mij vooral

Dacht ik zelf uit de verwarrende tijden te zijn qua eigen leven... met het Nonnenhuis en aan t werk en mijn eigen rustieke bestaan en alles...werd ik ineens ontzettend verliefd zeg.
Ja hoor, wat een avondje Tinder toch kan doen. Je hebt er lol mee, je zweert het weer af, je hebt een date en je bent er weer goed zat van, tot je weer eens een avond alleen thuis zit met een kommetje wijn en de app, nondenju maar weer eens op je telefoon zet.
En daar was dan ineens Kapitein1.
Hij heeft een baard. En heel veel tatoeages. Ja, dat vind ik dus leuk.
En we gingen met elkaar appen en met elkaar afspreken en biertjes drinken en best wel zoenen en ik werd mij daar verliefd jonge... op een manier die ik na Huwelijk1 misschien niet meer verwacht had.
De Zonen vinden hem leuk en ik wil nooit meer zonder hem.
We schrijven elkaar lieve briefjes. We kijken vervelende televisie en we trekken bij thuiskomst een slonsbroek aan, en schenken kommetjes vol bier en wijn.
Veel gelukkiger krijg je me niet.

Vriendin2, Zuske en Buurvrouw1 komen wijntjes drinken, Vriendin3 staat op t punt van bevallen, op mijn werk heb ik net een nieuw contract gekregen en ik heb een koffie cursus gehad. Waardoor ik figuurtjes in de cappuccino kan maken die meer lijken op een hartje dan op een overleden nijlpaardje, snakkend naar adem in een bad van modder.
Het zijn de kleine dingen he.
Zoals ik van de week een paar Chinese heren als gast had. Die geen enkel woord Nederlands, Engels, of iets anders dan Chinees spraken. Ze dachten nog even dat als ze extra langzaam zouden praten, ik ineens wel zou begrijpen wat ze wilden, maar ook in het langzaams spreek ik geen Chinees. Na een periode van ongemakkelijke aanstaring, keek ik zo eens naar mijn collega die grinnikend mijn gedoe gadesloeg, en besloot ik het op te geven. Ik lachte zo eens vriendelijk, serveerde ze koffie en een paar broodjes en vond het eigenlijk wel welletjes.
Bij het afrekenen vond ik dat de enorme fooi een compliment was, alsmede de grote boer die ik in mijn oor kreeg. De Chinezen verlieten het pand zonder te groeten, maar ik vond het allemaal prima.
En daarom vind ik mijn werk zo leuk. Elke dag wat anders.

Net als mijn leev'n. Elke dag anders. Het is of alleen, of alleen met de kinderen, of alleen met Kapitein1 of met iedereen tesaam.
En misschien hangen daarom de slingers er nog wel. Want het is feestelijk hoor.
En het is vet irritant om dingen van het plafond te halen die er met veel moeite op zijn gehangen.

Wat een prachtig synoniem is voor alles eigenlijk. Laat lekker de slingers hangen, als het immers allemaal feestelijk is. Of als je gewoon geen zin hebt om ze weg te halen. Het is in elk geval vrolijk thuiskomen, en opgewekt vertrekken.

Ik denk dat ik voor het eerst in drie jaar tijd, oprecht kan zeggen dat alles goed is. En drie jaar staat, zover ik weet, voor Tarwe. Laat dat nou net in mijn kommetje wijn zitten. De slingers hangen al.






donderdag 17 augustus 2017

Nog anderhalve week. En ik lijk niet op pappa.

Nja, het werd weer zomervakantie. De regen slaat tegen de ramen, de vesten worden opgezocht en we eten ijsjes en we trekken zwembroeken aan.
Je zou van minder schizofreen worden.

Buiten het normale schema om, hebben de Echtgenoot en ik de vakanties verdeeld, met daarin dat we nooit langer dan twee weken weg gaan. Tenzij ik natuurlijk superrijk word en zes weken naar de andere kant van de zon ga. Maar dat zien we dan wel weer.
Aldus ging ik een week met de ouders, het Zuske en de Zonen naar Nunspeet, en was ik nog een week thuis met ze. En zijn zij dientengevolge afgelopen weekend met hun vader en zijn Verkering1 naar Italie vertrokken.

En ja, dat went. Stond ik drie jaar geleden nog brullend ze uit te zwaaien omdat ze een week naar Drenthe gingen. Dit jaar kuste ik ze gedag en wenste ze HEEL erg veel plezier de komende twee weken. Met droge ogen en alles.
Ik krijg foto's van sproetige gezichtjes en bruine beentjes.
Ze belden terwijl ze net 'aan de lunch bij het zwembad zaten'. En dat het volwassen deel van de familie redelijk brak was van de limoncello.
'Oh wat heerlijk schatjes!' "Mamma zit in de regen aan de koffie, maar GENIETEN HOOR JULLIE!' Deed ik superleuk.

En ik vind t echt heerlijk voor ze. Ik meen t ook echt. Ik heb niet gehuild dit jaar. Ik weet dat ze in goede handen zijn, en ik weet dat ze het heerlijk hebben. Wat wil een moeder nou nog meer.
En ja, onder mijn rokken natuurlijk. Veilig en fijn bij mij. Broccoli en schone haartjes.
Maar daar is het hele jaar nog voor.

En laten we wel zijn. Ik ben ook opeens twee weken 'vrij'.

Want twee weken de kinderen in je eentje, is heel anders dan gewoon twee kinderen in je gezin.

Vorige week kwam Zoon2 de badkamer binnen terwijl ik stond te douchen. Wonderwel zonder een sloot aan vriendjes. Meevaller.
'Hela, jij lijkt helemaal niet op pappa' meldde het kind mij terwijl hij het douchegordijn met een ruk opendeed en mij zo eens bekeek.

'Eh. Dank je?' Was mijn eerste reactie. Kijk, dat een kind dingen zegt, dat weet iedereen. De eerlijkheid van een kind he, hahhahahahhaha. Whatever

En nu was ik eigenlijk in de veronderstelling dat we het hele jongen-meisje verschil dinges wel een beetje gehad hadden. Blijkbaar was er nog wat onderwijzing nodig. Normaal zou ik alle piemel-gerelateerde onderwerpen fluks naar de man des huizes doorschuiven, maar ja, die is er dus even niet. Soms heb ik een verkering gaande, die zou ook nuttig kunnen zijn, maar dat is ook alweer niet meer, dus ik moest t maar even zelf oplossen.

Nu bleek het in dit geval vooral te gaan om mijn gebrek aan borsthaar, zo bleek bij nadere beschouwing. Welnu, daar kon ik best wat mee.
Mamma's hebben geen borsthaar, immers. Easy peasy gesprek, zo dacht ik terwijl ik mijn roze handdoek ter hand nam en mijn haarloze borst afdroogde.
Moet je net Zoon2 hebben.
En WAAROM dan niet. En zou hij het dan WEL krijgen, en HOEZO kon hij eigenlijk geen slokje melk meer bij mij drinken want hij had eigenlijk wel dorst?O
(Het gevolg van een ander naakt gesprek)

Ondertussen wilde Zoon1 nog even de feitelijkheden over het ontstaan van de wereld weten en was ik vergeten wijn te kopen.
Alleenstaand moederschap, ik was er even zat van.

Maar nu zijn ze dus weg. En ook echt weg. Niet 100 meter verderop.
En heb ik niemand in mijn bed. Geen man maar ook geen zoon. Geen moeilijke vragen maar ook geen zoon. Geen sap, brood en groente in huis. Als ik de kinderen heb, heb ik ook eten en alles. Voor mezelf denk ik daar niet aan.
Maar. Ik had wel een avond met het Zuske. En er was bier. Ik ga werken en daarna zie ik wel wat ik doe. Ik wandel over mijn landgoed en ik kijk uuuuuurenlang Netflix. Ik rook schandalig veel en ik dacht er heel even over om Tinder te installeren voor de 38e keer. Niet gedaan. Ik had een onverwacht leuk gesprek met iemand. Ik kan op een vrije dag echt uitslapen en ik hoef aan niemand te denken behalve mezelf.

En dat is dus heel fijn. Voor een paar dagen.
Nog anderhalve week.

bier, jazz, roken, kommetjes wijn, werk, afspraken en uitslapen. Je moet iets





woensdag 2 augustus 2017

Nunspeet, geen dokter en konijnen.

Nu, we zitten er weer hoor, in Nunspeet. De vorige keer dat ik hier was, moest ik naar de dokter. Vanwege omdat ik toen met mijn fiets van de roltrap was gevallen. Dat zal ik nooit vergeten. Vooral ook niet omdat het nog steeds een favoriet onderwerp van gesprek is bij mijn ganse familie. En niet omdat ze het zo'n akelig verhaal vinden voor mij. Vooral Zoon1 vindt het erg lollig om er voortdurend wat over te zeggen, bij elke glimp van een roltrap.

Evenwel ging de heenreis dit keer heel soepeltjes. Ik had geen fiets bij me, maar wel 5 koffers en tassen. Dit omdat de Zonen een dagje later zouden komen vanwege allemaal kampen waar ze op verbleven, en ik dus mijn handige helpertjes niet bij me had.
Maar wel al hun spullen.

Zuske en ik reisden met onze ouders. Heel knus en net als vroeger en alles. Broodjes mee, en hop in de trein met ons allen.
Ik had ook een open fles wijn meegenomen, want natuurlijk laat ik die niet staan verfledderen, nogal zonde he.
Dus ik trok om 10.00 des morgens de fles uit mijn tas en zei: 'Nou, proost op de vakantie he!'
Daar had ik me enorm op verheugd zeg, om dat te doen. Om het gezicht van mijn moeder te zien. HAHHAHAHAHAHAHAHAHAHHAA bolderde ik door de trein. Vond mezelf bijzonder geestig namelijk.
Vanzelfsprekend stopte ik fles weer netjes terug. We gingen immers op een familie vakantie, het geeft geen pas om dan maar meteen aan de wijn te gaan.of juist wel

Toen we er eenmaal waren, gingen Zuske en ik eerst onze gehuurde fietsen halen. Vlak daarvoor liep zij vol met haar gezicht tegen een fietsenstalling aan. Twee bulten op haar hoofd was het gevolg. Dat deed pijn zeg, dat zag ik wel. Fluks liep ik een winkeltje in en kocht een raket-ijsje om de zwelling tegen te gaan. Ja, je moet wat, als je niet thuis bent met een vriezer vol koel elementen vanwege ongelukken van de Zonen. Een ijsje helpt net zo goed hoor, zo bleek. Je ziet er niks meer van.
Eenmaal op het vakantiepark waar mijn ouders een huiske hebben, kregen Zuske en ik de sleutel van ons eigen huiske. Midden in het bos stond daar een houten onderkomen. Toen we binnen kwamen zagen we geen hand voor ogen. Het is een schattig huiske en er staat een tafel en er zijn stoelen en er zijn bedden en alles, maar je ziet het niet echt. Want aan licht doen ze hier gewoon niet zo.
Er zijn wel lampen, ze geven alleen bijster weinig licht. In het duister ontbijten we, in de donkerte kleden we ons aan en dat de mascara op onze wimpers zit, dat is gewoon jarenlange ervaring. Komen we dan na de koffie bij de ouders in hun huiske, dan zien we eigenlijk pas wat we aanhebben en of de Zonen een beetje aangekleed zijn.
Das trouwens ook nog een gelukje, want toen we net aankwamen, rook het vreemd.
'Gut, wat ruikt het hier vreemd' deden wij. Maar ja, je weet niet he, je zit toch ergens anders en alles.
Na een uur dachten we wel nog steeds, van 'nou, toch een eigenaardig luchtje hangt hier hoor hee'.
Bleek het gas aan te staan zeg.
Dat we niet tot ontploffing zijn gekomen is een wonder. Vooral omdat het Zuske en ik nogal graag plachten een sigaretje op te steken, als het ons zo uitkomt.
Maar geen paniek, ramen open en na een paar uur ademden wij weer frisse boslucht in.

De volgende dag was er een Zomer Markt hier op het terrein. Nu, als ik toch ergens van houd, is het wel een fijne braderie, of markt. Zeker in plaatsen zoals deze.
Ik kocht mij een Flamingo broek, poffertjes voor de Zonen en ik keek zo eens bij een kraam met allerhande snuisterijen. Zoon1 stond belangstellend te kijken naar een paar kabeltjes en dingen voor telefoons en zo, en een bak met kleine pistooltjes, van het formaat en de allure van kermis-souvenirs. Dat vinden jongens leuk he. Dus ik veinsde ook belangstelling en pakte er eentje op.
KLABAAAAMMMMM kreeg ik me daar een schok! Echt niet normaal. Ik krijste een soort van vloek, gooide het ellendige ding een paar meter de lucht in en zei iets heel onaardigs tegen de mevrouw achter de kraam.
Zoon1 raapte het ding weer op, keek angstig naar mij en ik keek zeer verongelijkt naar de mevrouw.
'Er staat een waarschuwing op hoooooooor' zo meldde het mens mij. (Zij bedoelde een piepklein stickertje op het door haar ter verkoop aangeboden illegale speelgoed, een stickertje met een doodshoofd, wat je pas aan de hemelpoort weer kunt lezen met je door God nieuw gegeven ogen, zoiets)
'NONDENJU! Wat is dat voor belachelijks??' Brulde ik. En stampte weg. Met Zoon1 in mijn kielzog, die alleen maar zei: 'Gaat het mamma?'
Dat schaap.

Zuske en Zoon2 stonden ons verbijsterd aan te kijken. Eerst loop je knus rond op een braderie, vervolgens is er geschreeuw en gedoe. Je zou van minder schrikken immers.

Gelukkig was het alweer ongeveer borreltijd. Dat is toch altijd weer een fijne terugkerende zekerheid.

Voorts was er vandaag een fietstocht. Want we gingen Het Verscholen Dorp bezoeken. Want ja, hier in de bossen op de Veluwe, was in de Tweede Wereld oorlog een heel gedoe gaande, met hutjes onder de grond en dinges. Ik vind dat soort dingen interessant en de rest van de familie ook, dus wij gingen op pad. Een klein stukje fietsen maar hoor.
Uuuuuren waren we onderweg zeg. Behoorlijk verscholen, dat dorp, als je het mij vraagt.
En een behoorlijke flashback naar mijn jeugd. 'Ja Zonen, zo ging dat vroeger dus altijd met mij he. Toen ik zo oud was als jullie.' Onderwees ik de kinderen. Altijd fietstochten.
'ALTIJD?' Was Zoon2 in afschuw terwijl hij achterop zat en Zoon1 fietste dapper door.
Natuurlijk fietsten wij om. Er was ook nergens een knusse uitspanning te bekennen en wij moesten maar drie keer omkeren.
Het Verscholen Dorp was interessant hoor, toen we het vonden. Heus wel.

Toen we eenmaal weer bij mijn moeder waren, die thuis was gebleven, was het einde middag.
Zoon2 wilde wel Hond2 uitlaten.

'Neeeeee' vond Oma. 'Nu gaan ook ongeveer de konijntjes eten, en dan zal Hond2 ze storen bij het eten.' En zij keek hierbij ter illustratie op haar horloge.
Er viel een oorverdovende stilte.
Mijn Vader, Zoon1, Zuske en ik keken in totale verbijstering naar Oma.
Zoon2 vond het vooralsnog een logisch verhaal.

'HAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHHA' Deden Zuske en ik.
'Welja, moeder het konijn is net de tafel aan het dekken zeg' deed mijn vader een duit in het zakje.
'Hup konijnkinderen, even handen wassen, etenstijd!' Was Zoon1 ook lollig.

Zuske en ik bleven er bijna in.
Zoon2 wilde meteen op Google opzoeken hoe laat de konijntjes dan precies gaan eten. Dat wilde hij met eigen ogen zien, en terecht.

Gelukkig was het alweer borreltijd.

Morgen wordt er op een pony gereden. De pony heet Henkie.
Er wordt ook naar een museum gegaan. En we doen boodschappen bij de plaatselijke supermarkt. We doen aan badminton en we gooien vleesch op de barbecue. We slapen als een malle, want boslucht en zo en vooralsnog is er nog niemand naar de dokter geweest.
Nunspeet baby!


donderdag 22 juni 2017

Naar links of rechts. Als er maar een hartje in zit.

' En nu gaan we naar links, mijn engel, links! '
Zo riep ik over mijn schouder naar Zoon2 die ongeveer naast me fietste. We kwamen net van het huis van mijn ouders, die momenteel in hun vakantiehuis vertoeven, en wij gingen even de kat eten geven en de tuin begieteren. En wij fietsten weer terug naar Het Dorp.
'Jahaaaaa, dat weet ik' zei het kind op een toon die duidelijk maakte dat ik natuurlijk weer super irritant was.
En hij sloeg heel olijk naar rechts af.
'Zoooohoooon! LINKS dus!' Riep ik aldus.
En het was vervolgens mijn schuld dat hij verkeerd fietste, want ik had het immers niet duidelijk gezegd.

Ik schikte me maar, zei niks, verbeterde niks en bedacht me dat de tijd van 'ja mammie' toch wel voorbij is.
Behalve natuurlijk als ik vraag of het nageslacht een ijsje wil. Dan is het altijd 'ja mamma' en kijk ik vergenoegd hoe de jongens hun ijs eten, en kan daarna uit alle krochten van mijn Nonnenhuis de ijsstokjes gaan opzoeken.

Het Nonnenhuis is mij daar een succes trouwens hee! Echt hoor, ik zou niet beter kunnen zitten. Ik ben zeer gelukkig met mijn nieuwe huiske en ik wil eigenlijk nooit meer weg.
Echtgenoot1 zei tegen mij: Je kunt hier oud worden.
Met in gedachten dat ik hier maximaal twee jaar kan wonen, was dat weer een minder leuke opmerking, maar ik ga er maar vanuit dat de man het ook positief bedoelde. Buiten dat zei hij het op het moment dat we fiks aan het bier zaten, na de avondvierdaagse. Want natuurlijk was die er ook weer. Elk jaar overvallen mij dat soort activiteiten weer hoor.
In een soort automatische modus vul ik strookjes in en doe ik geld in enveloppen, maar op een of andere manier weigeren mijn hersenen dan om te registreren dat er ook daadwerkelijk gelopen moet worden de week erna.
Het geluk trof mij dat ik drie van de vier dagen voor mijn rekening kon nemen.
Even vergeten vast te leggen bij de rechter. Co ouderschap en dinges

Op de eerste dag, dat de jongens met hun vader de paden op en de lanen in gingen, zat ik dan ook bij mijn Trainer1 aan een kommetje wijn op zijn dakterras en dacht precies 1 hele seconde aan de wandeling van 5.4 kilometer. Meer niet hoor.
Dag 2 liep ik mee. Serveerde het diner op het christelijke tijdstip van 17.00 uur, deed de rugzakjes vol met zorgvuldig gemaakte zakjes snoep, water en pakjes drinken en verheugde me op een flinke wandeling met Vriendin2, want haar Zoon2 loopt ook mee.
Komt ze met het nieuws dat ze niet meeloopt want er was iets anders gaande in haar leven.
Nou kan dat allemaal wel zijn, maar NONDENJU!
Uiteindelijk was het allemaal reuze gezellig en prima en had ik leuke gesprekken met andere moeders en vaders. Welja, ik pas me wel aan hoor.
Zag natuurlijk niks van de Zonen die alleen maar met hun vrinden liepen en helemaal aan het eind zeiden: 'Oh hier ben ik hoor, ik zou nog even gedag zeggen ondertussen he.'
'Oh hai schatjes' was alles wat ik te zeggen had.
En krijg ze daarna maar eens naar bed.

Dag3 liep mijn Zuske mee, wat natuurlijk reuze gezellig was. Vooral ook omdat Vriendin2 weer niet mee kon lopen, maar gelukkig daarna wel tijd had voor een kommetje wijn of 6,7 op mijn landgoed.
De laatste dag was natuurlijk feestelijk met in gedachten de medaille en het ijsje en de borrel die zou worden geserveerd. Echtgenoot1 en zijn Verkering1 kwamen bij mij nog even een drankje doen. Ik woon naast de school, dus reuze handig. Aangezien ik niet perse gerekend had op zoveel gezelligheid, schonken Verkering1 en ik alvast mijn laatste wijn uit en stuurden de man op pad voor nog wat verversingen. Hoef ik u niet te vertellen dat dat een klein beetje laat werd en alles.
Nu had ik mij de hele week werkelijk letterlijk in het zweet gewerkt, dus een beetje ontspanning had ik wel verdiend, zo dunkte mij.
Ja het is wat met mij, ik werk me ongans zeg.
En nu stond ik in Amsterdam wel achter de bar, wat ik nu doe is Horeca op een heel andere manier zeg hee. Ik ren mij benen uit lijf zeg. En ik moet steeds maar vriendelijk doen en alles. Kan ik, hoor. Maar het is heel anders omgaan met mensen die gewoon lekker cappuccino willen op het terras, dan 14 dronken mannen die 28 bier bestellen. Maar ik oefen op het hartje in de koffie. Kijk een biertje tappen kan ik wel. Maar een dansend appeltje in de koffie, dat is mijn volgende doel.

En dan te bedenken dat ik mezelf altijd toch weer op kantoor zag. Dat gaat m niet meer worden hoor. Niet op die manier.
Hoewel daar ook goede dingen aan zitten. De werktijden bijvoorbeeld. Ik sta potdikke nu dagelijks om half zes naast mijn bed. Maar ben wel weer op tijd om de jongens uit school te halen. En zo vinden wij onze weg wel weer. Naar links of rechts, als we maar gaan he.

maandag 29 mei 2017

Groots, en dat is het.

Vanmiddag kon ik in mijn nieuwe huiske. Sleutelgewijs.
De lieve meneer van het beheer aldaar, op mijn nieuwe landgoed, deed de deur voor me open, en mijn ouders waren mee. Om te zien waar hun dochter en Kleinzoon1+2 nu maar weer terecht zouden komen.
Twee jaar geleden was hetzelfde aan de hand en moesten ze toezien dat ik in een, weliswaar heel ruime, maar zeer brakke woning zou gaan wonen. Met paarse verf, een hoop creativiteit en gewoon acceptatie, heb ik er een Thuis van kunnen maken, waar ik oprecht heel blij mee ben geweest de afgelopen tijd.
Met als favoriete deel van het huis mijn keuken. Waar ik nu ook zit, op mijn eigen plekje, achter de laptop, kommetje wijn ernaast en het raam open. De Zonen zijn nu bij Echtgenoot1, maar voor hetzelfde geld hadden ze boven gelegen. Ik denk me dat graag in.

Het bericht dat ik weg moest kwam als een schok. En ik wilde niet.
Nu zijn we drie weken verder, en heb ik, vrij karakteristiek denk ik, al afscheid genomen. Het was een huiske dat ik nodig had twee jaar geleden. Ik heb er mijn thuis van gemaakt, voor de jongens en mij, en we zijn er heel blij geweest. Thuiskomen vond ik altijd fijn. Na een nachtje elders logeren, na een dag weg, of gewoon na het boodschappen doen. De Zonen vonden hun kamertjes fijn, de badkamer heel vervelend, maar de huiskamer was hun domein.
Waar we nu gaan wonen is een stuk kleiner, maar groots in de sfeer en de omgeving.

Het is een huiske, waar vroeger een non in woonde. En dat voel je wel. Er hangt een sereniteit die ik herken van toen ik negentien vierentwintig was of zo. Geen zorg aan het hoofd, behalve misschien wat er zaterdagavond zou worden gedaan. Wat ik eens zou gaan eten en welke wijn in de aanbieding was.
Juist ja.
Forever young ik dus he.

Ik ga uitkijken op bomen en groen en alles. Nu is dat hier in Het Dorp niet een heel raar verschijnsel, maar ik durf te zeggen dat ik er straks toch wel heel fraai bij zit hoor. De Zonen gaan samen op een kamer. Wat in het echt zal neerkomen op Zoon1 in hun kamer, en Zoon2 bij mij in bed.
Tenzij Trainer1 natuurlijk een nachtje komt logeren.
Want dat is ook nogal gezellig.

Verder was er nog verwarring gaande. De mensen van de organisatie die mij drie weken geleden vertelden dat ik opeens mijn huis uit moest, met de kinderen, om vervolgens mijn huis te verhuren aan een ander, voor drie honderd euro per maand meer, die stuurden mij van de week een brief, dat mijn huur verhoogd wordt met 8 euro. Per 1 juli.
Ook werd ik gebeld, dat aanstaande donderdag de inspectie zal plaatsgrijpen, van dit huis.
Of ik het maar wel heel schoon en netjes wil opleveren.
Ik: Schoon en netjes?
Hij: Ja, zoals je het twee jaar geleden ook hebt betrokken.
Ik: Oh, dus ik kan zeg maar de hele boel afbreken, vier emmers modder door de tent smijten en wat ratten loslaten?
Hij: ......
Ik: Ja nee serieus he
Hij: Jamaar nee, bijvoorbeeld de wastafel van de badkamer moet wel echt schoon zijn en zoooo
Ik: Toen ik hier kwam wonen, was er niet eens een wastafel.
Hij: Oh ja.
Ik: Ja. Dus.
Hij: Als de mensen van Dreefbeheer het niet netjes genoeg vinden, dan komt er een schoonmaakbedrijf in, dat kost 250 euro en dat moet jij dan betalen.
Ik: HAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAA. (Ik bleef er bijna in zeg)
Hij: Eh. Ok. Tot donderdag.
Ik: Ja doei he.

Ik denk zomaar dat ze even voor het gemak vergeten zijn, dat mijn huiske eigenlijk niet eens meer het verhuren waard was, zo brak was het toen ik erin kwam. Dat ik met handschoenen aan, en chloor in mijn ogen, hier de boel een beetje leuk heb gemaakt. Dat ik drie keer grofvuil moest bellen om de bende op te halen die er nog in stond.
Is ze even ontgaan denk ik.
Nou, dan moet je net mij hebben. Dat ga ik ze wel even vertellen hoor donderdag.

Er is een nieuwe huurder dus. Een meneer die ook woonruimte nodig heeft, maar t geluk heeft dat ik het hier bewoonbaar heb gemaakt. En ja, er is een muur paars, maar dat is altijd nog beter dan het bruine behang dat eerst op de muren zat.
Hij heeft geluk.
Het is hier een gemeenschapje. Met BuurmanP en zijn VriendinL. Zulke lieve mensen. Buurvrouw 2, 3 en 4 en Buurman2. De kinderen die hier wonen en de deuren die altijd open staan, als het mooi weer is.
Het was mijn eerste huis weer alleen. Ik heb hier een verkering laten slapen. Ik heb dates gehad. Ik ben alleen geweest. En heel veel met Vriendinnen en mijn Zuske. Ik ben hier thuisgekomen en ik heb geleerd alleen te zijn.
Maar het is nu ook weer klaar. Ik ga morgen afscheid nemen en het is goed.
Misschien dat ik wel een beetje moet huilen morgen, maar ook daar staat de wijn weer koud, en knijp ik in mijn handjes dat er toch zoveel hulp is morgen, op t laatste moment, zomaar op een dinsdag.
De jongens en ik hebben t toch maar weer mooi voor elkaar straks in ons Huiske

vrijdag 19 mei 2017

De verloren kies en het huisje

Zoon1 verloor gisteren maar weer eens een kies. Het kind is nogal laat met wisselen. Ik weet nog goed dat ik persoonlijk zijn eerste tandje uit zijn kleine bakkesje trok, toen hij een jaar of vijf was. Die zat wel los hoor. Maar ik kon het niet langer aanzien, dat gewiebel aan een draadje.
Daarna lieten er nog wat los op de normale manier, en hij maakte een keer een doodklap op de fiets, waarbij een hoektand eruit viel, waarvan we pas onlangs wisten dat het een melktand was omdat er in het gat eindelijk wat begint te groeien.
Hij is laat met wisselen.
Was ik ook. Schijnt dat dat niet erg is.

Mijn moeder vertelt nog steeds altijd met smaak, dat ik zó laat was met überhaupt tanden krijgen toen ik een baby was, dat ze aan de tandarts heeft gevraagd of er ook wel eens kindjes worden geboren, die nooit tandjes gaan krijgen.
Is allemaal goed gekomen gelukkig. En de tandarts van toen heeft tot op de dag van vandaag een mooi verhaal op feesten en partijen.

Zoon1 heeft nu meer gaten dan kiezen, maar dat zal allemaal ook wel gaan groeien. Ik maak me vooralsnog geen zorgen. Behalve dat hij wel een beugel zal moeten, zoals het er nu uitziet. Maar daarmee komt mijn eigen wens van vroeger dan weer uit, dat ik zo graag ook slotjes wilde. Zo'n prachtig rijtje zilveren dinges op je tanden.
Helaas was ik behept met keurig rechte tanden.
Dus vouwde ik er maar een paperclip omheen, en sliste mij de brugklas door.

Zoon2 is ook niet al te vlot met wisselen. Heeft pas twee tandjes in volwassen vorm, en de rest zit nog muurvast. Tot zijn grote ellende, natuurlijk. Zijn beste vriend heeft prachtige gaten en grote tanden, en hij grijnst de ganse dag nog met zijn lieve kleine melktandjes. En kreeg pas twee keer geld van de Tandenfee.
Het gesprek vanavond in mijn bed ging dan ook over de kies van Zoon1. Of die wel onder zijn kussen gelegd zou worden. Want dan krijg je immers geld. Want de Tanden fee haalt dan je tandje op en bouwt daar huisjes van, voor het dorp waarin ze wonen. Het dorp van de Fee en al haar vriendinnen. Zoon1 werd er bij geroepen, die heel meelevend was en beloofde dat hij de kies onder zijn kussen zou leggen.
Zoon2 vroeg zich nog af of het bloed dat op de tanden en kiezen zit, dan ook op de huisjes zou zitten. Waarop een enerverend gesprek volgde over de kleuren die gebruikt worden om de huisje te verven en zo.
Het is geen wonder dat ik dagelijks een uur bezig ben om het kind in bed te krijgen.

En toen kwam het kind, terwijl ik natuurlijk net de sponde wilde verlaten om eindelijk een kommetje wijn in te gaan schenken, met de volgende opmerking:
'Vroeger dacht ik dat Sinterklaas niet bestond.' En hij keek er heel serieus bij.
' Ja zeg, dat was ook wat he, weet je nog? ' Deed ik heel begripvol.

Waarop een hele conversatie volgde, over dat hij dus zeg maar vorig jaar het bespottelijke idee had gekregen dat Sinterklaas helegaar niet bestond en alles. Maar, toen zag hij hem immers in het echt op tv en op school, dus nou ja, waar zat hij met zijn gedachten?

'Ja haha, nou inderdaad Zoon, hoe kom je erop!' Was ik maar weer eens leugenachtig in mijn ouderschap.

En zo grinnikten wij maar een beetje, in het grote bed, over zoveel onwetendheid en ik schreeuwde ondertussen naar Zoon1 dat hij onder de douche moest, en zijn smerige haar moest wassen. Heel idyllisch allemaal.
Net toen ik echt dacht dat ik klaar was met het avond ritueel, wilde Zoon2 toch nog even weten of ik óók dacht dat Sinterklaas ooit wel eens iets met hulppieten deed, als de echte Pieten te druk waren, of verkouden of zo.
Weljaaaa, dat zou best kunnen, deed ik vaag.
En of ik dan ooit wel eens die taak had gehad? Met die trouwhartige oogjes he. En toen moest ik wel weer wat verzinnen.

Nou, zo vertelde ik, ik niet, maar opa wel hoor! Ja, opa was in zijn tijd een bepaald heel goede Piet geweest. Echt waar.
Met grote ogen keek de Zoon me aan en zag opa natuurlijk al stiekem pepernoten eten en cadeautjes inpakken.

Ik zie een schone taak voor mijn vader dit weekend.
Misschien moet ik de man even inlichten van te voren.

Waarom Zoon2 ineens grote interesse heeft in deze verhalen van Tanden fee en Sinterklaas... zo in de lente van dit jaar... dat weet geen mens.
De psycholoog in mij, of gewoon het moederhart, denkt dat het komt, omdat er in zijn échte leven zoveel gaat veranderen, dat hij misschien behoefte heeft aan de troostende werking van het sprookjes-fantasie-leven dat je nu eenmaal nog met groot gemak kunt hebben als je 7 bent.

Hij moet gaan verhuizen binnen nu en anderhalve week, en hij wil het niet. Sterker nog, als hij niet de lieve hond had ontmoet die ook woont waar wij gaan wonen, dan zou hij niet eens overwegen om met me mee te gaan.
Ik heb altijd gedacht dat Zoon1 degene was met het ietwat licht ontvlambare gevoelige karakter, maar het blijkt dat Zoon2 er ook wat van kan. Het is ook wel wat natuurlijk. Zijn ze net echt gewend, sleep ik ze weer mee naar wat anders.
Dat de dingen nu eenmaal anders lopen dan je bedacht had, daar zijn ze inmiddels wel achter. Maar ik zou het natuurlijk toch graag anders voor ze zien.

En voor mezelf natuurlijk ook. Hoewel er ook dingen anders lopen dan ik dacht, die absoluut de verandering waard zijn. Of ineens beklijven. Het nadenken waard zijn. Het accepteren ineens makkelijker maken en ervoor zorgen dat je weet dat alles uiteindelijk goed komt.
Of het nou tanden zijn of woonruimte. En alles eromheen.

En over hulppieten en Tanden fee gesproken. Van alle kanten krijg ik verhuisdozen en hulp aangeboden. Van mensen zelfs die ik in jaren niet in het echt gezien heb. Alsof ik iets onder mijn kussen leg, en er een sprookje langs vliegt om te helpen.










maandag 15 mei 2017

Ziek, slang, wandeling, boterhamworst.

Van de week waagde ik het om Zoon2 boterhamworst op zijn brood te geven, bij het ontbijt. In plaats van chocolade pasta. Ik kon de pot niet vinden geloof ik.
Wat ik wel niet dacht? En dat hij niet ging eten en alles.
Zoon1 was ondertussen zijn bed niet uit te krijgen, maar daar kan ik tegenwoordig mee omgaan. Ik zet gewoon ontbijt neer, doe het tien-uurtje en lunch in zijn tas, negeer zijn geschreeuw omdat ik zijn schoenen kwijt heb gemaakt of omdat zijn ondergoed door de kaboutertjes is weggehaald midden in de nacht of t zit in de drie wasmanden vol was die ik wel gewassen heb maar niet opgeruimd en ik zorg dat tenminste een van de Zonen op tijd op school is.
Zoon2 weigerde dus intussen zijn broodje. Waardoor ik hem de toegang tot Netflix weigerde tot t geconsumeerd was. Dat hielp.
Hoe deden de ouders dat vroeger in godsnaam?

'Nou, de kindertjes in de arme wereld zouden anders ENORM blij zijn met een bammetje met worst hoor!' Zo riep ik om tien voor acht op een donderdagochtend.
'En laat staaaaaaan dat ze zouden zaniken over het gebrek aan wifi. Allemachtig, ik had pas internet toen ik 21 was, denk daar maar eens aan, ondankbare apen' deed ik nog een duit in het zakje.

'Was het toen oorlog?' Wilde Zoon2 geschiedkundig weten.
'Nee jongen, zo oud ben ik nou ook weer niet. ' Maakte ik koffie.

'HAHHHAAAHAHAHAHAHA jij bent vet oud' Was Zoon1 opeens toch wakker. Hoorde ik vanuit zijn kamer.


Omdat mijn fiets maar weer eens stuk was, en ik het vehikel van Echtgenoot1 dus geleend had, maar die heeft ee'Hm h'h,n stang, zoals mannen-fietsen dat nu eenmaal hebben, ook al weet niemand waarom, en ik me bovendien helemaal niet lekker voelde, liet ik Zoon2 zelf naar school fietsen. Ja, een schandelijke moeder was ik. Geen chocolade pasta en ik liet hem die hele 300 meter zelf fietsen. Brullend ging het kind naar school. En ik zou dat een aanslag op t moederhart hebben gevonden, ware het niet dat ik te druk was met hoesten en naar adem happen en me algeheel ellendig voelen. Koffie hielp niet, een sigaretske hielp niet. En ik had geen kater of iets van dien aard. Ik was niet goed zeg, ik liep de trap op en moest even gaan liggen.
Na een fikse hoeveelheid paracetamol en thee en dinges, voelde ik me waarlijk nog steeds niet zo goed en bedacht me dat ik me eigenlijk al een paar dagen niet zo best voelde.
Aldus telefoneerde ik met de huisarts en kon langskomen.
Bleek ik een longontsteking te hebben zeg. Nahh, zei ik. Dat verklaart wel een hoop.
Of ik dan soms stress had in mijn leven? Wilde de arts weten.

'Ja nou ja, ik moet mijn huis uit, verder niks, hahahahaha' deed ik.
En toen ging ik hoesten op een manier waar de honden geen brood van lusten zeg.
'hmmmm hmmmm' deed de huisarts heel huisarts-esque.

Of ik dan maar rustig aan wilde doen, en hier, pak aan, een recept voor een fikse antibiotica kuur.

Heerlijk, dacht ik, daar knapt een mens van op. En ik ging eenmaal thuis in mijn bed liggen.
Kwam er vervolgens een paar dagen niet uit.

Hahahahaha. Wel natuurlijk, want de Zonen verwachtten toch iets van moederschap.
Terwijl ik zwetend spaghetti stond te koken dacht ik aan mijn bed.
Op t schoolplein dacht ik aan mijn bed.
Broodjes smerend dacht ik aan mijn bed.

Toen ik eenmaal in mijn bed lag. Kon ik niet slapen. Ik heb twee hele boeken uitgelezen. En ben meerdere keren midden in de nacht opgestaan om thee te zetten.

En ik werd stapelgek van de thee. Ik sleepte mezelf naar de supermarkt en kocht cola. Een mens moet toch iets drinken.
Zoon1 haalde een pracht score op zijn eind cito toets.
Ik haalde aardbeien en slagroom.
Zoon2 wilde weten waarom ik zo warm was.

Maar de antibiotica hakte in.
En de jongens gingen naar hun vader.

Het Herstel trad in en ik voelde me allengs beter.
Zo kalmpjes aan dacht ik aan een koud wit wijntje, wat duidt op gezondheid, vond ik zelf.

Terwijl ik zo heel gezond naar een kiwi zat te kijken, want die had ik mij aangeschaft, kreeg ik een bericht.
Nu leef ik zo ongeveer via mijn whatsapp, dus daar keek ik verder niet perse van op hoor.
Maar het bericht was van Trainer1.
Trainer1 is de voetbaltrainert van Zoon2.

Of ik misschien mee wilde gaan rennen.
'RENNEN?' Was ik subtiel
'HAHAHHAHAHAHAHHAHAHAHAHAHAHAA' deed ik ook nog.
'Oh nou ja, wandelen dan?' Deed de man heel lief.
'Wandelen kan ik, als het maar niet te ver is.' Vond ik.

Even tussen haakjes was dit dus een date-uitnodiging he, dat u t even weet.
Trainer1 en ik hadden elkaar de afgelopen tijd zo heel subtiel vrindelijk in de ogen gekeken, terwijl ik aan de kant stond te kijken naar mijn voetballer, bevriezend, en Zoon2 leerde van trucjes en dinges en sportgeleuter waarvan ik net doe of t me interesseert

Nou heb ik in het afgelopen jaar wel wat gedate hoor. Doorgaans neem ik mijn aspirant liefdes mee naar de kroeg, of zij mij, en is er bier in t spel en meestal een desillusie na afloop. Een vrij duidelijk, best wel gezellig, maar niet echt hoopgevend stramien.

Maar dit was anders.
Wandelen. Overdag. Zon.

Ik zei ja.

Zondag 12.00 uur. Ik deed mijn haar los en niet mijn wandelschoenen aan. Want die heb ik natuurlijk niet.

En wandelen gingen we. Over een duinpad en alles. En ik wilde heel natuur lievend overkomen, maar toen zag ik een slang. En ik verzin het niet. Er was daadwerkelijk een slang. Ik deed een schreeuw en krijs en zeer on charmant in het algemeen.
Misschien niet perse de beste keus zo op een eerste date, maar t kan maar duidelijk zijn hoe ik ben.
Toen hij daarna niet meteen vol afgrijzen wegrende, maar een kleedje uitspreidde en mij, uit de tas toverend, een koud wit wijntje inschonk....nou. En toen zei hij ook nog: je moet zeker wel even roken nu.

Die hele longontsteking kon me gestolen worden hoor.

En het zand in mijn schoenen ook.

Niet die slang. Daar ga ik nog even over dromen. Ik denk wel dat Zoon2 dat een cool verhaal gaat vinden. Zoon1 zal mij wel een aansteller vinden. En mijn Zuske gaat bewijs eisen. Maar dat kan, want ik heb van haar een nieuwe laptop gekregen en dus is Google weer in mijn leven. En dat maakt mij zo gelukkig. Want zonder laptop heb ik geen leven. Zoals chocolade pasta is voor Zoon2, zoals uitslapen is voor Zoon1, zo is mijn leven een laptop, een kommetje wijn, de Zonen en zand in mijn schoenen.